Çiçekler ve Kafalar

Şu kiraz ağacı meyvesiz
Bu dahi bir şey hissedememekle alakalı
İsterdim ki sana vereyim koparıp
Tek bir an bile samimi olmuş
Tüm çiçekleri ve kafalarını bu dünyanın
Ve eşsiz var olabilme olgusunun
Yokluğu dahi benim olsaydı
Yine senin olsun isterdim çaresiz
Çünkü biz, bizim olsun istediğimiz her şeye
Zaten bizim olan her şeyi verebiliriz
Galiba böyle böyle kaybedebilmekle meşhuruz
Biz ki karın ağrısıyız bu cihanın
Ve milyon zamanda biriyiz sadece
Evvelinden bihaber koca kainatın

Şu yıkılmaz bencilliğimiz
Bu da duvar gibi olabilmesiyle alakalıdır kalbin
İstemezdim böyle olsun her şey
Yaşadıkların ve yaşayacakların
Ve seni içinde yaşattığım metaforların
Elimde olsaydı tüm yaratılanların kaderi
Ellerine bırakırdım yine çaresiz
Getirebilesin diye yan yana
Evrenin dört bir yanına dağılmış
Sonsuz suretteki ayrı ve gayrısını
Ve bitirebilesin diye tutup en başından
Beynimize zamansız saplanan sancısını
Evet, bizler ki hep döneriz en başa
Çünkü milyarlarca bilincin anlamsızlığıyız
Uslanmaz ve sefil muammalarız
Ve hatta varlığı dahi
Kendisinin olmayanlarız.

Ahmet Hazar Ertaç
7/16